ورق ژئو ممبران ورق ژئو ممبران .

ورق ژئو ممبران

چگونه زایکوسیل در برابر اشعه فرابنفش پایدار است و دیگر مواد پلیمری اینگونه نیستند؟

ورق ژئوممبران 

پلیمر ها متشکل از هزاران مونومر متصل به نیز می باشند که زنجیره مولکولی بلندی را تشکیل می دهند . این پلیمرها خوشه هایی را در محلول و امولسیون تشکیل می دهند . وقتی که این پلیمر ها غشایی درسطح لایه های زیرین تشکیل می دهند، خوشه های مولکولی پلیمری به بدون چاره به سطح متصل می شوند . آنگاه به علت گرما و رطوبتی که پلیمر در معرض آن است مبتلا تنش برشی هم می شوند و در سود نیروهای پوستگی مولکولی ضعیف خیس می شوند . علاوه بر این، پلیمرها ویسکوالاستیک هستند، به این مضمون‌ که دائماً در جهتی تکان می نمایند که به ساختار استوار ترمودینامیکی برسند . در چنین قوانینی پیوندهای مولکولی ضعیف می شوند و اشعه فرابنفش که منبعی پر انرژی میباشد به کانال پلیمری یورش می نماید و رادیکال های آزاد ایجاد می کند . رادیکال های آزاد مرکز ها عکس العمل پذیر مولکول ها می باشند و به راحتی با اکسیژن برخورد می دهند (اکسید شدن) و در غایت باعث تجزیه مولکول می شوند .

زایکوسیل ماده ای مونوموریک می باشد که یک سری میلیمتر به درون هسته لایه های زیرین نفوذ می کند . نتایج 2000 ساعت آزمایش با اشعه فرابنفش (nm 310 ، ev/m2 0 .55 ، که مخرب ترین اندازه اشعه فرابنفش است) برای لایه های زیرین پایین تاثیر زایکوسیل نشان بخشید که این ماده بسیار با ثبات می‌باشد و تغییر‌و تحول شیمیایی ندارد . علاوه بر این به علت خوی نفوذی زایکوسیل، سطح های داخلی لایه های زیرین که در معرض اشعه فرابنـفش قرار دارند نیز به شدت آب گریـز می باشند و بخش زیادی از سـاختار لایه های زیـرین را حفظ می کنند .

 

2-
زایکوسیل در برخورد با لایه های زیرین ساختاری پلیمری تشکیل می دهد، چرا این ساختار پلیمری در برابر اشعه فرابنفش استوار است؟
زایکوسیل شبکه ای پلیمری در تراز لایه های زیرین در مرحله مولکولی تشکیل می دهد . پلیمر صورت گرفته یک مولکول خطی و دارنده زنجیره ای طولانی نمی باشد بلکه دارای پیوندی عرضی و متقاطع با مرحله زیرلایه بوده در نتیجه پلیمر ایجاد شده دارنده لینک و پیوند های مولکولی متعددی در سطح می باشد . این فرمان اجازه می دهد تا از نظر ترمودینامیکی پایدارترین ساختار را به خود گرفته و در برابر اشعه ماورا بنفش پایدار باشد .

 

3-
چرا سیلوکزان ها و سیلیکون ها پوشش ایجاد می نمایند و معایب آنها چیست؟
سیلوکزان ها و سیلیکون ها پلیمرهایی هستند که عمده با تیتر پلی دی متیل سیلوکزان شناخته می شوند . میزان مولکول این پلیمرها به درجه پلیمریزاسیون آن ها بستگی دارد .
معمولاً سیلوکزان ها 20 تا 50 نانومتر و پلیمرهای سیلیکونی 100 تا 2000 نانومتر و بزرگتر می باشند


برچسب: ،
امتیاز:
 
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۴ تیر ۱۳۹۸ساعت: ۱۱:۴۱:۰۲ توسط:علی پور موضوع: نظرات (0)